Dahabian - Sara Campbell

 

Sara Campbell is een freediver van wereldniveau, met vier wereld records en een gouden medaille tijdens het wereldkampioenschap op haar naam. Door mede freedivers wordt ze de ‘Mighty Mouse’ genoemd’.

 

In oktober 2007 bereikte Sara als eerste vrouw ooit de 90 meter, met alleen de natuurlijke stuwkracht van haar monofin. Ze scoorde ook een ‘hat trick’ door drie wereldrecords in drie dagen te vestigen, binnen 48 uur zelfs, heersend in alle diepe disciplines. Slechts 10 dagen later werd ze wereldkampioen ‘Constant Weight’. Verbazingwekkend genoeg was haar allereerste wedstrijdduik maar 7 maanden daarvoor. Dit jaar heeft ze haar wereldtitel terug geëist met een duik naar 96 m in de Bahama’s.

 

Sara ontdekte freediven - en haar talent ervoor – toevallig. Toen ze in 2005 naar Dahab verhuisde om yogalessen te geven, merkte een van haar yogaleerlingen op dat ze door haar aanleg om haar adem in te houden en haar liefde voor zwemmen ‘best goed’ in free diven zou kunnen zijn. Sara dacht: “Waarom zou iemand dat doen?”. Gelukkig hield de yogaleerling vol, zodat Sara na een jaar toegaf en haar AIDA ** cursus (eerste freedive cursus) met Linda Paganelli van Freedive Dahab deed.

 

Haar vastberadenheid kwam niet van het streven om records te vestigen of nieuwe dieptes te bereiken, maar door het simpele feit dat het haar gelukkig maakte. Belachelijk gelukkig. Een echte kick. Dus ging ze door…

 

Haar eerste wedstrijdduik, leverde haar al een nationaal record op, 30 meter in Constant Weight No Fins. En ze ontdekte de nog grotere kick van het wedstrijdduiken en van het verkennen van haar eigen fysieke grenzen. Maar zeven maanden – en elf Nationale records – later, was ze de nieuw gekroonde vrouwelijke diep duik kampioene. De freedive wereld was in shock!

Haar doel nu is om als eerste vrouw in Constant Weight de 100 meter te bereiken.

Websites:
www.sarafreediver.com
www.aida-international.org
www.freedivedahab.com

 

---

 

 

7 vragen aan Sara

 

1. Wat heeft je naar Dahab gebracht?
Ik was niet gelukkig in Londen, gestrest, overwerkt, en ik moest elke maand hard werken om rond te komen, daarom besloot ik rust te nemen net voor het familie Kerstfeest in 2004. Ik ging een week naar Dahab op vakantie, om wat yoga te doen en te duiken en ik was gelijk verkocht / verliefd. De derde dag dat ik hier was, was ik tijdens zonsopgang aan het paardrijden naar de Blue Hole en ik wist gewoon dat dit ‘thuis’ was. Op dat moment besloot ik te blijven.

 

 

2. Wat waardeer je het meest in Dahab?
De vrijheid. Ik voel me helemaal veilig and ik houd van de vrijheid van de natuur. Ik wandel met m’n honden in de bergen, de weidsheid / uitgestrektheid en rust zijn echt heerlijk. En natuurlijk de vrijheid die ik in het water voel, de lol die ik heb en de uitdagingen die het me biedt, waardoor ik elke keer meer leer.

De culturele mix is ook fascinerend – ik denk niet dat ik me ooit zal vervelen in Dahab omdat je in de omgang met de lokale bevolking elke keer weer verrast wordt – hun gulheid en gastvrijheid zijn prachtig, maar soms zeggen of doen ze ook dingen die je niet verwacht, ik ben dol op dat verrassingselement. Oh, en natuurlijk is het weer altijd beter dan in Europa. / Oh, en natuurlijk verslaat het weer hier het weer in Europa altijd. ;-)

3. Wat is jouw tip voor mensen die Dahab bezoeken?
Doe zoveel als je kunt. Het is natuurlijk makkelijk op het strand te zitten en in zee te zwemmen, of om te gaan duiken. Maar er is zoveel te doen, zoveel te onderzoeken… Ga  naar de bergen met een gids, of ga gewoon wandelen. Ga quad biken, kameelrijden, paardrijden, windsurfen, waterskien, free diven, klimmen… bezoek het St Katherina klooster, trek de woestijn in en ontdek meer over de Bedoeïenen… de lijst is oneindig en je moet de schoonheid en diversiteit van de Sinai ervaren om het te geloven.

 

 

4. Wat is het grootste struikelblok dat je hebt moeten overwinnen?
Waarschijnlijk de taal. Ik ben een linguïst / taalkenner en dacht dat het makkelijk zou zijn om Arabisch te leren, maar dat is het niet. Toch zou ik het ook niet echt een struikelblok noemen. Het helpt enorm als je een beetje Arabisch spreekt, niet alleen in de omgang met de lokale bevolking, maar ook omdat je weet wat er om je heen gebeurt en je kunt een beetje onderhandelen. Maar voor een vakantie van een week is het niet echt nodig om de taal te spreken, iedereen spreekt verrassend goed Engels.

 

 

5. Wat denk je nu, na jaren in Dahab, over je keuze om hier te gaan wonen?
Dahab is thuis, ongetwijfeld. Ik zou niets willen veranderen. Ik kan me nergens anders ter wereld voorstellen waar ik nu liever zou willen zijn. Toch zeg ik niet: “Dit is het. Ik blijf hier voor altijd.”, daar geloof ik niet echt in. Ik heb altijd gezegd dat ik zolang blijf als ik gelukkig ben. Ik ben hier nu 4,5 jaar en ik ben nog steeds gelukkig, en ik denk niet dat ik dat kan zeggen van andere plekken waar ik gewoond heb. Dahab heeft gewoon iets magisch. I love it!

6. Waar zie je jezelf over 10 jaar?
Geen idee. Het hangt vooral af van mijn persoonlijke omstandigheden, of ik kinderen heb, en wat Dahab tegen die tijd te bieden heeft. Ik zie mezelf zeker niet terug gaan naar Londen, dus als ik niet meer in Dahab woon, dan misschien ergens aan de Middellandse zee, zeker aan zee met een relaxte levensstijl. Wie weet.

 

 

7. Welke Dahabian zou je voor het volgende interview voorstellen?
Er zijn zoveel interessante mensen in Dahab, mensen uit alle windstreken, die hier om verschillende redenen zijn en nu bezig zijn om interessante nieuwe levens op te bouwen. Mijn goede vriendin Eva Hoffman, eigenaresse van Alf Leila Hotel en de German Bakery heeft altijd iets interessants te vertellen en ze kent Dahab van binnen en van buiten.